Kalorynka Pomagamy Ci schudnąć! Skontaktuj się z nami!

Nie pamiętasz hasła?

Zajadanie smutków- zespół kompulsywnego jedzenia

Od bulimii, zespół kompulsywnego jedzenia różni się tym, że cierpiące na nią osoby nie prowokują wymiotów oraz nie przeczyszczają się regularnie, aby nie przytyć.

Nadmierna obawa o wielkość i kształtu ciała, niskie poczucie własnej wartości i depresja to wspólne cechy osób cierpiących na zaburzenia odżywiania.

Od bulimii, zespół kompulsywnego jedzenia różni się tym, że cierpiące na nią osoby nie prowokują wymiotów oraz nie przeczyszczają się regularnie, aby nie przytyć. Niektóre osoby potrafią nie jeść w ciągu dnia prawie w ogóle po to, aby wieczorem i nocą  pochłonąć ogromne ilości żywności. Jest to tak zwany zespół nocnego jedzenia.

U wielu osób dotkniętych zespołem kompulsywnego jedzenia występuje również depresja lub anoreksja. W takich przypadkach leczenia kompulsywnego odjadania się bez terapii innych zaburzeń nie przyniesie pozytywnych skutków.

Częste objadanie się może, ale nie musi prowadzić do znacznego wzrostu masy ciała, gdyż osoby z zespołem kompulsywnego jedzenia pomiędzy napadami starają się przestrzegać ścisłej diety. Restrykcyjne diety na dłuższą metę pogorszają i pogłębiają chorobę.

     Masz przynajmniej 2 razy w tygodniu napady objadania się, które polegają na zjadaniu bardzo dużej ilość żywności w ciągu około 2-godzin?

     Czy podczas napadu nie kontrolujesz tego co i w jakich ilościach jesz?

     Czy napady kompulsywnego jedzenia przygnębiają cię?

 

     Czy jesteś w stanie zjadać te same produkty szybciej niż wcześniej?

 

     Czy jesz dopóki nie pojawi się ból?

 

     Czy masz napad nie kiedy czujesz głód, ale wtedy gdy jesteś zestresowana lub smutna?

 

     Czy jesz w samotności tylko dlatego, że jesteś zawstydzona ilością spożywanych pokarmów?

 

     Czy po napadzie objadania się czujesz się zdenerwowana, winna lub zdołowana?

 

Jeśli na przynajmniej 5 z tych pytań odpowiedziałaś twierdząco, to najprawdopodobniej cierpisz na zespół kompulsywnego jedzenia.


Chociaż możesz nie mieć wszystkich objawów, nawet kilka z nich może oznaczać problem, który wymaga leczenia. Jeśli którykolwiek z tych objawów dotyczy ciebie lub ktoś kogo znasz, nie zwlekaj, porozmawiaj z lekarzem, przyjacielem lub członkiem rodziny o swoich obawach.


Co powoduje zaburzeniem kompulsywnego objadania się?
Dokładna przyczyna tego zaburzenia odżywiania nie jest jeszcze znana, a naukowcy dopiero zaczynają rozumieć konsekwencje choroby i czynników wpływających na jej rozwój. Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń odżywiania, na rozwój zespół kompulsywnego jedzenia mają wpływ czynniki psychologiczne, biologiczne i społeczne.

Zespół kompulsywnego jedzenia został połączony z innymi zaburzeniami zdrowia psychicznego. Prawie połowa wszystkich osób z tym zaburzeniem odżywiania ma lub będzie miała depresję. Gniew, smutek, nuda, lęk lub inne negatywne emocje mogą wywołać napad objadania się. Impulsywne zachowania i niektóre inne problemy psychologiczne również wydają się być bardziej powszechne u osób z zespołem kompulsywnego jedzenia. Podejrzewa się, ze zaburzenia odżywiania, w tym zespół kompulsywnego jedzenia, mogą być dziedziczne.

 

Osoby z zespołem kompulsywnego jedzenia często pochodzą z rodzin, których członkowie przejadają się, kładą duży nacisk na jedzenie lub używają żywności jako nagrody lub sposobu na ukojenie nerwów.

Czy można zapobiec zespołowi kompulsywnego jedzenia?
Edukacja żywieniowa, czyli uczenie i zachęcanie do zdrowych nawyków żywieniowych oraz realistyczne podejście do żywności i obrazu swojego ciała mogą być pomocne w zapobieganiu rozwoju lub nasilania zaburzeń odżywiania.

Najlepsze efekty daje leczenie osób, u których pojawiły się dopiero pierwsze objawy.

 

Joanna Romańska