Kalorynka Partner SHAPE                 Skontaktuj się z nami!

Nie pamiętasz hasła?

Aktywność fizyczna diabetyka - jakie ćwiczenia są odpowiednie?

CUKRZYCA TYPU 2
Jaka aktywność fizyczna jest dla Ciebie odpowiednia?

Cukrzyca jest jedyną w historii choroą niezakaźną uznaną przez ONZ za epidemię, a przez Światową Organizację Zdrowia jest wymieniana wœród najpoważniejszych zagrożeń naszego wieku. Epidemiologia cukrzycy jest bardzo niepokojąca, według danych za 2013 rok, na cukrzycę choruje 3 mln osób, z czego aż 1/3 z nich o tym nie wie. Podkreślić należy, że 90% przypadków cukrzycy stanowi cukrzyca typu 2, której występowanie jest silnie powiązane ze stylem życia, dietą i aktywnoœcią fizyczną.

1 krok: BADAJ SIĘ PROFILAKTYCZNIE

Dla dobrych rokowań w cukrzycy kluczowe jest wykrycie choroby w jej wczesnym stadium. Lekarze alarmują jednak, że pacjenci zgłaszają się po pomoc późno, zazwyczaj wtedy, gdy rozwijają się już powikłania. Polskie Towarzystwo Diabetologiczne zaleca, aby badanie w kierunku cukrzycy przeprowadzać regularnie raz na trzy lata po 45. roku życia. Coroczne badania profilaktyczne zaleca się natomiast u wszystkich osób z grup ryzyka, m.in. u osób z nadwagą lub otyłością (BMI ≥ 25 kg/m2 i/lub obwód talii 80 cm u kobiet i 94 cm u mężczyzn), zaburzeniami lipidowymi (frakcja HDL 40 mg/dl i/lub triglicerydy 150 mg/dl) czy nadciśnieniem tętniczym (≥ 140/90 mmHg). Dlaczego warto? Ponieważ cukrzyca jest chorobą, która długo nie daje objawów, a gdy te już się pojawiają, to stopień zaawansowania choroby jest na tyle duży, że o wiele trudniej jest ją leczyć, a skutki zdrowotne podwyższonej glikemii są bardzo poważne. 

2 krok: UPRAWIAJ SPORT, ZMNIEJSZ RYZYKO ZACHOROWANIA

Wspólnym mianownikiem w profilaktyce i leczeniu cukrzycy jest zmiana stylu życia na bardziej aktywny, wsparty zdrową, zbilansowaną dietą. Wysiłek fizyczny przynosi wielokierunkowe korzyści zdrowotne, jest integralną częścią prawidłowego, kompleksowego postępowania w leczeniu cukrzycy typu 2. Aktywność fizyczna poprawia wrażliwość tkanek na insulinę i w związku z tym kontrolę glikemii, sprzyja redukcji nadmiernej masy cia- ła oraz poprawie parametrów lipidowych krwi. W efekcie, systematyczny wysiłek fizyczny przyczynia się do zmniejszenia dawek insuliny oraz leków przeciwcukrzycowych. Nieoceniony jest również korzystny wpływ aktywności fizycznej na sferę psychologiczną pacjenta, zauważa się znaczną poprawę nastroju, również w grupie pacjentów z depresją.

Rodzaj oraz intensywność wysiłku fizycznego powinny być indywidualnie dobrane dla każdego z pacjentów. Ćwiczenia muszą być bezpieczne, efektywne oraz nieść przyjemność. Przed przystąpieniem do ich wykonywania pacjent powinien przeprowadzić konsultację z lekarzem prowadzącym, który posiada wszystkie informacje o stanie jego zdrowia. Może wówczas zdecydować o zaniechaniu pewnych rodzajów aktywno- ści fizycznej, zmniejszeniu ich częstotliwości lub intensywności z uwagi na schorzenia współistniejące, m.in. choroby serca czy układu oddechowego.

Osoby chore na cukrzycę typu 2 w znacznej większości przypadków charakteryzują się obniżoną wydolnością fizyczną, do której przyczyniają się liczne zaburzenia metaboliczne czy współistniejąca z cukrzycą znaczna nadwaga/otyłość. Z tego powodu wszelki rodzaj aktywności fizycznej powinien być wprowadzany stopniowo, z późniejszym, systematycznym zwiększaniem jego intensywności. Codzienny wysiłek fizyczny zaleca się zwiększać również poprzez proste czynności takie, jak rezygnacja z windy na rzecz wchodzenia po schodach czy częściowe zastąpienie komunikacji samochodowej rowerową. Ćwiczenia fizyczne powinny być wykonywane systematycznie, co najmniej 2–3 razy w tygodniu, jednak najlepiej codziennie. Każdy trening musi być poprzedzony 5–10 minutową rozgrzewką, podczas której pacjent powinien wykonywać spokojne ćwiczenia angażujące te grupy mię- śni, które będą najintensywniej eksploatowane podczas treningu właściwego. Przykładem jest kilkuminutowy spacer poprzedzający biegi. Zwieńczeniem treningu powinien być ok. 5-minutowy zestaw ćwiczeń o słabym natężeniu, mający za zadanie rozluźnić mięśnie.

ZALECANE ĆWICZENIA

Ćwiczeniami najczęściej zalecanymi, o wysokim stopniu bezpieczeństwa, są te o charakterze anerobowym, dotleniającym organizm pacjenta. Wśród nich wymienić należy przede wszystkim spacery, w tym nordic walking, bieganie, pływanie, jazdę na rowerze czy taniec. Dyscyplinami, które pacjenci również mogą podejmować, są te o charakterze anerobowym, czyli intensywne, oporowe. Mowa o szybkich biegach, ćwiczeniach siłowych czy podnoszeniu ciężarów. Ten rodzaj aktywności fizycznej wymaga jednak od pacjenta dobrej kondycji fizycznej i zawsze wdrażany jest po uprzedniej konsultacji lekarskiej. Jeżeli stan zdrowia pacjenta na to pozwala, zaleca się łą- czenie obu rodzajów aktywności fizycznej.

3 krok: MONITORUJ POZIOM GLUKOZY

Odpowiedni program ćwiczeń fizycznych powinien być wsparty prawidłową dietą oraz dbałością o dobre nawodnienie organizmu, szczególnie w warunkach wysokiej temperatury. Podstawą zapobiegania epizodom hipoglikemii ostrej lub opóźnionej jest stałe monitorowanie poziomu glukozy we krwi. Pacjent powinien wykonywać pomiary glikemii zarówno przed, w trakcie jak i po zakończeniu wysiłku fizycznego i w zależności od wyniku podjąć określone działania. Nie należy podejmować aktywności fizycznej, gdy glikemia przed planowanym treningiem nie przekracza 100 mg/dl lub przekracza poziom 300 mg/dl. Pamiętać należy również o zaopatrzeniu się w produkty będące źródłem łatwo przyswajalnych węglowodanów (słodki napój, cukier w kostce), które pomogą nam podnieść poziom glukozy w warunkach niedocukrzenia. Nigdy nie należy podejmować aktywność fizycznej na czczo. Optymalny czas do rozpoczęcia treningu to ok. 2 godziny po lekkim posiłku. 

autor: mgr Iwona Węgielska

Chcesz wiedzieć więcej?

Skontaktuj się z nami:

Infolinia 801 88 44 22

Prenumerata 61 66 55 831

Chcesz zamówić prenumeratę?

Kliknij w link: www.kalorynka.forum-media.pl